Portfolio: komunikacja międzykulturowa

"Granice mojego języka określają granice mojego świata," powiedział austriacki filozof Ludwig Wittgenstein. Jeśli przekazywana przez nas informacja ma stać się "obywatelem świata" musi być pozbawiona niezrozumiałych dla odbiorcy kodów kulturowych. Wymaga to pełnej dystansu samoświadomości, dalekiej od etnocentryczności otwartości umysłu, zdolności akceptowania odmiennego rozumienia i interpretowania świata, wrażliwości wobec innych wartości oraz niezaspokojonej ciekawości świata.

Mało jest organizacji, które mogą sobie pozwolić na izolację od nowoczesnych systemów przepływu informacji. Większość szuka aliansów, łączy kapitały i siły, aby utrzymać swoją pozycję na rynku. Łamane są dotychczasowe granice w wymianie towarów. Programy komputerowe przesyłane są z jednego kraju do drugiego bez wiedzy, zgody i kontroli tych państw. Pielgrzymki Jana Pawła II, tragedia księżnej Diany, zmagania sportowców na olimpiadach mają setki milionów widzów na wszystkich kontynentach.

Nowe "transgraniczne społeczności telekomunikacyjne" stoją przed problemem nie tyle wymiany, co selekcji, zrozumienia i przyswojenia żywotnych dla nich informacji. Im świat staje się mniejszy, tym bardziej czujemy potrzebę poznania obcych wartości, przekonań, zwyczajów i oczekiwań. Dwa sąsiadujące ze sobą kraje lub dwie firmy wytwarzające ten sam produkt widzą pomiędzy sobą istotne różnice. Te odmienności trudne są do szybkiego wychwycenia przez obserwatora z zewnątrz.

Przebywanie w jednym z tych miejsc przez dłuższy czas dzięki wchłonięciu ich indywidualnej kultury sprawi, że te różnice będą widoczne i naturalne. Międzykulturowe różnice ujawniają się m.in. w religii, rolach kobiet i mężczyzn, hierarchii w miejscu pracy, relacjach pomiędzy pracą, a życiem prywatnym, poziomach formalności w języku i zachowaniu, komunikowaniu niewerbalnym lub organizacji czasu.

Różne kultury, na przykład, odmiennie absorbują humor. Amerykańscy przedsiębiorcy mają w zwyczaju zaczynać wystąpienia lub prezentacje od żartu, ale po przystąpieniu do sedna sprawy próba żartu spotka się z zimnym milczeniem. Wynika to z kulturowo osadzonego szacunku dla wartości prowadzenia interesów opartych na osobistej wolności i przedsiębiorczości. Japończycy z kolei śmiech traktują jak zło konieczne. Humor jest dla nich rozrywką niższych sfer. Uśmiech w nieznanym towarzystwie może być poczytany za drwinę. Podobnie niemieccy menadżerowie nie stosują żartów jako obrony przed krytyką lub próbą poważenia autorytetu. Wolą, kiedy mówi im się prawdę "prosto z mostu". Znani z lekkości i finezji języka Francuzi tracą z kolei na poczuciu humoru po awansie. W ich hierarchicznej strukturze kariery opartej na wykształceniu i osiągnięciach intelektualnych żart z samego siebie może być zrozumiany opacznie.

Międzykulturowość ma także swój wymiar lokalny, regionalny i krajowy. Wynika on z tego, że jednocześnie jesteśmy członkami rodziny i pracownikami. Należymy do organizacji zawodowych i udzielamy się w klubie hobbystów. Poszczególne subkultury wchodzą ze sobą w skomplikowane relacje, których analiza jest zawsze niedokończoną pracą.

Przekaz public relations uwzględniający różnice kulturowe pomiędzy nadawcą, a otoczeniem bierze pod uwagę:

1. postawę wobec public relations
2. język i kulturę
3. wyobraźnię
4. dostępność mediów
5. standard usług
6. postawę wobec "obcych".

Pressence Public Relations prowadzi doradztwo, organizuje szkolenia językowe i treningi w komunikacji międzykulturowej. Szkolenia prowadzone są wyłącznie w języku angielskim.

Zajmujemy się także projektowaniem graficznym i tworzeniem stron internetowych, które pokonują "granice świata".